Dag 1: Byebye met een traan

Kijk. Ieder voordeel heb se nadeel. Hoe kun je het bedenken om niet thuis rustig in vakantiestemming te komen en relaxed weg te gaan, maar vanuit highspeedsnelwegsnelheid 'even' in te pakken, het huis te poetsen en afscheid te nemen. Living life to the fullest. Alles eruit halen wat er in zit. Dat zorgt wel voor een beetje onrust. Het voordeel is nog een dag extra avontuur en dat is nu dan toch echt begonnen.

Het is nu...geen idee hoe laat... we hebben er nu 3 uur op zitten (4 met vertraging) en moeten er nog 7. Wat een end vliegen van Londen naar NOLA!

Vanmorgen om 6.00 uur opgestaan, nog een allerlaatste ontbijtje met Anne en om 7.45 uur thuis weggereden. Het vliegtuig zou pas om 11.40 uur vertrekken, maar met alle waarschuwingen van topdrukte op Schiphol wilden we er bijtijds zijn. Van bagage tot achter de douane kostte het ons 45 minuten, dus het viel gelukkig enorm mee. Wat absoluut niet meeviel. was het afscheid van Anne die ons weg bracht naar Schiphol en de auto mee zou nemen om morgen terug te verhuizen van Skotel in Amsterdam naar Nieuwegein om vervolgens voor 5 maanden naar Mallorca te vertrekken... It was a tough, very tough moment...:''(

Eenmaal achter de controle nog even lekker koffie gedronken (met jumjum-Brodericks, thnx An) en met een poep en een zucht waren we in Londen waar we 3 uur moesten wachten.

 Uiteindelijk werden het er helaas 4. Twee mannen werden verzocht het vliegtuig te verlaten. Als gevolg van de nieuwe regels van Trumpie? :-/ Voor hun was de consequentie niet mee naar New Orleans, voor ons 'slechts' een uur oponthoud omdat hun bagage er echt uit moest, maar deze moeilijk vindbaar was.
In het vliegtuig (de dreamliner) had ik mooie ruime benenplekken geregeld, echter onze buurvrouw had een klein baby'tje bij zich en leek zich verheugd te hebben op 3 stoelen voor zichzelf en de kleine. Ik kreeg de kleine meid gelijk op schoot gedrukt terwijl moeders het babyonboardsurvivalpakket vast aan het klaarzetten was. Het leken 10 lange uren te worden, maar nu was ze nog zoet en verwonderd naar mijn gekke gezichten en geluidjes aan het kijken. Kennelijk vonden de stewardessen (tot nu toe allemaal erg vriendelijke dames van British Airways) het geen ideale situatie en kregen we superfijne plekken in de businessclass. Wat een cadeautje! Af en toe vragen we ons af waar dat krijsen toch vandaan komt....:-) wij zitten hier toppie!!!
De score na 3 uur vliegen: 1 film, 1 vegetarische pasta en een halve blog. Wordt vervolgd!

Even een tussentijdse update. We zijn er bijna! Na ruim 10 uur in dit vliegtuig gezeten te hebben, zijn we wel benieuwd naar hoe het verhaal verder ging. Nog 45 minuten. En hoewel het een lange zit was, was het eigenlijk ook wel even heel fijn om niets anders te moeten en kunnen dan op mijn krent zitten, films kijken, een beetje bewegen tegen de harde kont en 'zijn'!

En dan deel 3. We zijn inmiddels precies 24 uur wakker en toch wel weer even een kleine cultuurshock rijker. Het is hier 23.00 en in Nederland 6.00 uur.

Het Louis Armstrongairport is een beetje sjabbie, behoorlijk gedateerd en de aankomsthal was volledig uitgestorven. De immigrations, koffers en taxi was dan ook zo geregeld. We zitten in het French Quarter, het oude deel van NOLA, zoals New Orleans ook wel wordt afgekort. In het Hotel Le Richelieu at French Quarter. Ook het hotel is behoorlijk gedateerd, maar zooooo charming! We hebben nog een French rondje gedaan en kwamen midden in het uitgaansgebied terecht en dat was de kleine cultuurshock. Het ging er heftig aan toe. Ook al wel wat livemuziek gezien en (gelukkig) niet alleen jazz. Maar wij gaan nu lekker pitten. De andere drie keren deze kant op was ik de eerste dagen al rond 4 uur klaar wakker. Hoop dat het nu wat later is. Morgen ontbijten we buiten de deur en we hebben ook al een idee waar.

En als toegift nog even een uitprobeersel 😉 het verhaal op beeld 💋

https://youtu.be/c_JIP5Q_69U

Een warme groet!